متن قرآنی آیات

ترجمه آیات به فارسی

و هنگامى که مردم محشور میشوند، معبودهاى آنها دشمنانشان خواهند بود; حتى عبادت آنها را انکار میکنند! (6)

هنگامى که آیات روشن ما بر آنان خوانده میشود، کافران در برابر حقى که براى آنها آمده میگویند: «این سحرى آشکار است!» (7)

بلکه میگویند: «این آیات را بر خدا افترا بسته است!» بگو: «اگر من آن را بدروغ به خدا نسبت داده باشم (لازم است مرا رسوا کند و) شما نمیتوانید در برابر خداوند از من دفاع کنید! او کارهایى را که شما در آن وارد میشوید بهتر میداند; همین بس که خداوند گواه میان من و شما باشد; و او آمرزنده و مهربان است!» (8)

بگو: «من پیامبر نوظهورى نیستم; و نمیدانم با من و شما چه خواهد شد; من تنها از آنچه بر من وحى میشود پیروى میکنم، و جز بیم‏دهنده آشکارى نیستم!» (9)

بگو: «به من خبر دهید اگر این قرآن از سوى خدا باشد و شما به آن کافر شوید، در حالى که شاهدى از بنى اسرائیل بر آن شهادت دهد، و او ایمان آورد و شما استکبار کنید (چه کسى گمراهتر از شما خواهد بود)؟! خداوند گروه ستمگر را هدایت نمی کند!» (10)

کافران درباره مؤمنان چنین گفتند: «اگر (اسلام) چیز خوبى بود، هرگز آنها (در پذیرش آن) بر ما پیشى نمیگرفتند!» و چون خودشان بوسیله آن هدایت نشدند میگویند: «این یک دروغ قدیمى است!» (11)

و پیش از آن، کتاب موسى که پیشوا و رحمت بود (نشانه ‏هاى آن را بیان کرده)، و این کتاب هماهنگ با نشانه ‏هاى تورات است در حالى که به زبان عربى و فصیح و گویاست، تا ظالمان را بیم دهد و براى نیکوکاران بشارتى باشد! (12)

کسانى که گفتند: «پروردگار ما الله است‏»، سپس استقامت کردند، نه ترسى براى آنان است و نه اندوهگین میشوند. (13)

آنها اهل بهشتند و جاودانه در آن میمانند; این پاداش اعمالى است که انجام میدادند. (14)

ما به انسان توصیه کردیم که به پدر و مادرش نیکى کند، مادرش او را با ناراحتى حمل می کند و با ناراحتى بر زمین میگذارد; و دوران حمل و از شیر بازگرفتنش سى ماه است; تا زمانى که به کمال قدرت و رشد برسد و به چهل سالگى بالغ گردد میگوید: «پروردگارا! مرا توفیق ده تا شکر نعمتى را که به من و پدر و مادرم دادى بجا آورم و کار شایسته‏اى انجام دهم که از آن خشنود باشى، و فرزندان مرا صالح گردان; من به سوى تو بازمیگردم و توبه میکنم، و من از مسلمانانم!» (15)

آنها کسانى هستند که ما بهترین اعمالشان را قبول میکنیم و از گناهانشان میگذریم و در میان بهشتیان جاى دارند; این وعده راستى است که وعده داده میشدند. (16)

و کسى که به پدر و مادرش میگوید: «اف بر شما! آیا به من وعده میدهید که من روز قیامت مبعوث میشوم؟! در حالى که پیش از من اقوام زیادى بودند (و هرگز مبعوث نشدند)! و آن دو پیوسته فریاد میکشند و خدا را به یارى میطلبند که: واى بر تو، ایمان بیاور که وعده خدا حق است اما او پیوسته میگوید:» اینها چیزى جز افسانه‏ هاى پیشینیان نیست! (17)

آنها کسانى هستند که فرمان عذاب درباره آنان همراه اقوام (کافرى) که پیش از آنان از جن و انس بودند مسلم شده، چرا که همگى زیانکار بودند! (18)

و براى هر کدام از آنها درجاتى است بر طبق اعمالى که انجام داده ‏اند، تا خداوند کارهایشان را بیکم و کاست به آنان تحویل دهد; و به آنها هیچ ستمى نخواهد شد! (19)

آن روز که کافران را بر آتش عرضه میکنند (به آنها گفته میشود:) از طیبات و لذائذ در زندگى دنیا خود استفاده کردید و از آن بهره گرفتید; اما امروز عذاب ذلت‏بار بخاطر استکبارى که در زمین بناحق کردید و بخاطر گناهانى که انجام میدادید; جزاى شما خواهد بود! (20)

استخاره مجدد